Zachód słońca

Cudowny zachód słońca w złocieniach powraca

Dziś już dzień nachylił - nam - w rubinu przestrzeniach -

I odtąd w swych pejzażach pędzlami obracał

Po złocistych okręgach na niebios sklepieniach

Zorzane tu jak gdyby rubinów witraże

Zaczarowane grzędy bajecznych przestrzeni

Jakby w łunach się mienił na niebios pożarze

Wspaniały dzień słońca z paletą promieni

I jakby w konturach zorzy żarzyły się twarze

Co już wyszły z Edenu kolorów nauki

Jakoby już w przestrzeniach na niebios pożarze

Zaszedł dzień Boży z najwyższych dzieł sztuki

Czerwone słońce potem jak w podtrzymywaniu -

Ogromny okrąg wisiał jak anioł globowy

W purpurze zwolna tonie - gdy w oczekiwaniu

Cudowny się przybliżał znów wieczór domowy

Więc wtenczas nie mogłem tu mojego już wzroku

Oderwać – gdy naraz blask wybija ze słońca

Rubinowego - w toni barw wśród pól i obłoków

Namalowanych jakby farbami bez końca

Nam tu ta ziemia ognie wylała... - bo oto

Znad Sekwany Tamizy Dunajca czy Renu

Ta ziemia dla nas jasność odebrała złotą

Słońcu... - a także piękno - ogrodom Edenu

Oto zaszedł już dzień słońca z resztkami promieni

Ale ciągła duchowi – nie kończąca praca

W nowych już tu obliczach wieczornych przestrzeni

Czerwonym jakby kurem w lazurze obraca

Słońca już skrawek rogu świat jeszcze ozłaca

Jeszcze natury idzie światło w tej godzinie

Smug... w szkarłatnej krainie w poświacie przetacza

Potem tylko opada chyli się i ginie

Agamemnon

14.04.2010 12:26

Zachód słońcaA

( wariant drugi)

Cudowny zachód w złocieniu znów wraca -
Znów dzień nachylił w rubinu promieniach
Jakbym pejzaże swym pędzlem obracał
Po kręgach złotych i rajskich sklepieniach

Jak gdyby z zorzy powstały witraże
Zaczarowanych bajecznych przestrzeni
Jakoby w łunach na niebios pożarze
Zaszedł dzień słońca z paletą promieni

I jakby w zorzy żarzyły się twarze
Wyszłe z Edenu z kolorów nauki
Jakby w przestrzeniach na niebios pożarze
Zaszedł dzień Boży z najwyższych dzieł sztuki

Czerwone słońce jak w podtrzymywaniu
Ogromny okrąg jak anioł globowy
W purpurze tonie - gdy w oczekiwaniu
Cudny się zbliżał znów wieczór domowy

Wtenczas nie mogłem już mojego wzroku
Oderwać – gdy blask wybija ze słońca
Rubinowego – wśród pól i obłoków
Namalowanych farbami bez końca

Ta ziemia ognie wylała bo oto
Znad Odry Wołgi Dunajca i Renu
Ta ziemia jasność odebrała złotą
Słońcu i piękno ogrodom Edenu

Zaszedł dzień słońca z resztkami promieni
Ciągła duchowi - nie kończąca praca
W nowych obliczach wieczornych przestrzeni
Czerwonym kurem w lazurze przetacza

Na zakończenie – szlachetnemu gronu
Na zakończenie zachodzącym blaskiem
Na zakończenie po dniu – wieczór – stanie

I jeszcze słońca kawałek z zagonu
Zamknął purpurą promienistym brzaskiem
Schodzącemu duchowi – na pożegnanie

Słońca już skrawek świat jeszcze ozłaca
Jeszcze natury światło w tej godzinie
W szkarłatnej krainie w poświacie przetacza
...
Potem opada chyli się i ginie


Agamemnon


13.04.2010 17:16

Awaria możliwości poprawnego zapisu

Noc i jutrzenka

Tuż po zachodzie w błogosławieństwie

Przymglonych świateł, wzmożonych zapachów

Wzrok połączyłem z westchnieniem kwiatów

Już nie pamiętam... czy gwiazdy północy -

(Gdy noc nastała,... i cała w śnie tonie)

Spoglądać mogły kwiatom tym w oczy

O! to pamiętam, ja pośród gwiazd nocy

(Gdy się ukażą, gwiazdy w nieboskłonie)

Spoglądam kwiatom tym w śpiące ich oczy

Gdybym to wiedział, to pojąłbym chyba

Że dzień nadchodzi - i noc się nachyla

W cyklach natury... jak w formach motyla

W niej jak panienka różana się mieni

W zieleni cieniach prześwitów złocistych

Jak wystrzał kwiatów kwitnących przestrzeni

Duch orzeźwienia jak strumień z koryta

Ów sen poranny... promieni kwitnących

Błyskiem brylantów - już nadszedł i świta

Ps.

Zobacz staruszku - tu niespożyta siła

i zobacz panienko;

tu niezbywalna nadzieja -

jak pięknie – na co dzień się toczy -

znów dnieje,

Bóg zagląda wam w oczy ze swoim promieniem

wieczystą jutrzenką


Agamemnon.

08.03.2010 22:28

Na spotkanie z Janem Pawłem II

Tam rzeki ludzi,-

tam ludy płyną,

jakby do morza.

Zieloną krainą

Duch wielki przyszedł, -

Duch wielki pierwszeństwa

i użył ręki takiego człowieka

i jego siły; -

spokojnych słów męstwa.

Przyszła po nocy jutrzenka czuwania

w blasku różanym.

Zieloną krainą -

tam ludzie płyną, -

i ludy płyną

w zielone błonia –

zieloną świątynią -

z pieśnią na sercu

w jutrzenkę wśpiewaną.

Jak ongiś przyszli - na spotkanie z Panem,

w blasku jutrzenki różanej.


Agamemnon

07.03.2010 16:46

Zaczniemy ducha ku Bogu podnosić

(z cyklu interpretacje J. Słowackiego)

Takiego piękna wam nie wyobrażę

Jaki szedł od tej olśnionej natury,

Która pędziła światła jasne twarze;

Oczy jak lilie - płomyki z purpury,

Tworzyły piękne się jakieś pasaże

Kolumnadami które są u góry

W promieniach w formie kształtowi poddaną

Lepszą jutrzenkę przyszłą – już różaną.

„ I rzekłem żonie o wizji mistycznej;

A ona: - „Właśnie taką drugą,

Która mi róży na niebiosach ślicznej

Także wiodącą uczyniła sługą.

Ja przeprowadzam górze seraficznej

Duchy – kwitnące jeszcze dziś nad strugą;

Jam jest dawczynią nawet ptaszków rzeszy:

Gdy lecę w niebo – jaskółka się cieszy”.

Jak falą morza,... - gdy całym narodem

Zaczniemy ducha ku Bogu podnosić

Co wiek podwyższać twory jednym wschodem

Jako nawzajem winy nasze nosić

Żywot na górze mieć – a śmierć pod spodem

I duchy wyższe w wyższe ciała wnosić

I wsze obdarzyć nowej formy chwałą

Oddać to wszystko tak duszę jak ciało.

Kto by zrozumiał!... gdy my tak do siebie

Gadali snami – żywota królowie.

Już więcej ducha, bo w ciągłej potrzebie

Wzrastać na duchu... więc już w naszym słowie

Była ta siła która jest na niebie,

Zdolna podnosić do góry ołowie,

Siła... która nas zniżonych kolanem

Porwie – i w niebie postawi przed Panem...


Agamemnon

-->

Jesień

Pytałem: kto mi ducha lot odmieni?

„ja” - rzekła mową piękną i spokojną

pośród żółci złotych i czerwieni

Pani młoda, prosta, czasem chmurna

z rubinami barw jesieni

kolorowa z jarzynami, owocami

i zbożami

w polskich siołach

wiejskich gumnach

w kolorowy świat przestrzeni

starszym jednym rokiem ziemian

wśród nadziei

i spokojnych barw promieni

pól - błękitów - szarej wody

czasem zimna z niepogody

koniem srebrnym starszym jednym rokiem

jak w pierścieniu cyklu przemian

autor: Agamemnon

21.02.2010 00:02

Ps.

-->

I chociaż jesień jest żółta

i rubinowa

i czas owocowania

i liść już opadł i wstała szaruga

lecz nie znajdziesz w niej ani krzty śmierci

w jesieni nić życia

przeciąga się długa

i wchodzi

w sen postjesienny

i choć kurhalne wtłaczamy jej słowo

jak w sen kamienny

po śnie zimowym

zakwitnie

na nowo

*

Oto ta piękna

młoda Pani z góry

zaczęła ciągnąć

swoją mowę wdzięczną

piękna jak różne oblicza natury

wydobywała

z kurhanów konieczność

-->

Rzekła: że jeden pasterz

pasąc owce

zawołał radośnie

pieśnią pielgrzyma

spokojnie a głęboko

znakiem Parkinsona

W nowej już wiośnie

Agamemnon