spotkanie z Simone Veil
(fraszka)

noc się kończyła - spieszyłem do gaju
Akademosa a za mną poranek podążał
wspaniały
chciałem go widzieć
nad pagórkami ponad palmami
a także przy szklistym i rwącym ruczaju
całego w rosach.

a oto pani już na spacerze - widzę
w lutniach słowika
odbitych echem
pełna uśmiechu
pełna mądrości o jakich mało
i rzekła do mnie:
czego tu szukasz młody człowieku? -piękna i prawdy oraz uśmiechu - odpowiedziałem
jak filozofom wielkim przystało.


Agamemnon
20.01.2011 23:00


powtórne spotkanie z Simone Veil

w zapachu nardu uśpionym wietrze

wybrałem się znowu do pięknego gaju

Akademosa by w szklistym ruczaju się przejrzeć

i pooddychać świeżym powietrzem

noc już odeszła – jutrznia perłowa

światełko małe spod ziemi szczytów

promienistego świata połowa –

wschodziła wolno wśród szklanych błękitów.

aż oto widzę idzie matrona

jest na spacerze ubrana

w grecką tunikę -

chcę aby w brzasku duch Salomona

napełnił gaj ten piękną muzyką.

witaj Simone! – powiedz mi pani –

jaka kondycja jest ludzkiego losu?

(od tego fatum – nikt się nie uchroni

ono podstępnie – jak wąż się zbliża)

odpowiem tobie Agamemnonie:

ktokolwiek bierze miecz zginie od miecza

ktokolwiek nie bierze miecza zginie od krzyża.

I tak jak stałem – nie oddychałem

bo duch pierś moją myślą zatykał!

*

a w gaju mądrości prometeańska

odwiecznie Pańska płynie muzyka.

Agamemnon

22.01.2011 3:45

t

trzecie spotkanie z Simone Veil

(fraszka)

poszedłem znowu starym zwyczajem

(jak wiecie już o tym)

jutrzenkę błękitną powitać nad gajem –

tymczasem zenitu dosięgał

w świergotach słowika

promień słońca wyspany tak jasny jak złoty

i brodził wśród szczytów

Olimpu.

witaj Simone tak wielka damo

wśród filozofów zagadnąłem

spacerującą panią tym razem w rzymskiej tunice.

witaj odrzekła.

czy ja ci mogę zadać pytanie Agamemnonie?

ależ pani...

ty który stałeś u wrót Troi szczytów

powiedz czym jest sprzeczność?

sprzeczność wchodzi w konsekwencje głębi

natury bytu (to krzyż) - odrzekłem.

*

i tak w zadumie powoli odszedłem –

na chwilę przecież stanąłem przed niebem

na chwilę również stanąłem przed piekłem.

Agamemnon

26.01.2011 00:12

Zasada jedności
Dzięki nauce mamy wiedzę,
dzięki filozofii mądrość,
dzięki Chrystusowi czystość serca.
Te trzy stanowią o człowieku.

Nie ma tu dysonansu
pomiędzy rzeczywistością a prawym rozumem.
Może występować jednak pomiędzy
jej "rozumieniem" ale to już sprawa
subiektywizmu poznającego podmiotu.

Agamemnon

co z nimi będzie

żyłem w pokoju wśród pracy i w głodzie

świadom zapisu – świeca ma zgasła

za dwa dni odchodzę

zostają dzieci zostają wnuki

co z nimi będzie

gdy martwy łabędź pływa po kosmosie

Agamemnon

11.01.2011 20:47

Ave Horacy!

Tu pośród szczytów trwa sztuki ojczyzna

Nektar czerpiący słodycz z faktów Arte

Ruczaju fale co tu płyną bystrze

Okiem zerkają na grzbiety Sorakte

I chłodna ustroń gajów doń się przyzna

Że był eolskiej pieśni mistrz nad mistrze!

Gruby poeta z laurem na głowie

Kiedy najpierwsi zbiegli się lutniści

Prowadził przed się brzuch wypasiony

A przed nim zgodnie szli równo Eole –

Muzo! co złotej lutni stroisz tryby

Za którą sprawą ona śpiewnie gędzi

Ty która umiesz nawet nieme ryby

Gdy zechcesz pieśni nauczyć łabędziej –

Quem Venus arbitrum dicet bibendi

Napij! się z nami masyckiego wina

Puchary złote już niosą na tacy.

Naleję Febe i Faunom zarazem

Z dwuusznego sabina. Panie... więc pozwól–

- Niech żyje Horacy!!

Agamemnon

10.01.2011 3:35

Rzeź i ucieczka do Egiptu

Nagle ton jakiś - a światu nieznany,
Wyszedł jak trybun - potworny i żywy,
Złowieszczy – twardy – smętny – ołowiany,
Prawdziwy – ciężki – lecz zawsze straszliwy.
Świat zamilkł – stanął - w te pieśni wsłuchany,
Umęczon w sercu – a tej pieśni chciwy.
Bóg uciekł... – gwiazda zaświeciła w dali
Niosąc w swym grzbiecie cień gwoździ ze stali.
Gdy łańcuch krwawy dzieł czynów haniebnych
Nie oparł się przeto bogobójców karze -
Rozbłyskiem strasznym dzieł wielkich nikczemnych,
Był ogień i krew – mnóstwa gadów twarze,
Wulkanem czynów szkarłatnych podniebnych,
Jak wężowiska w podskórnym pożarze.
Siła zagładna przelanej krwi bratniej
Przybrała kształty istności szkarłatnej.

Agamemnon04.01.2010 21:44

Bóg się rodzi

Moc truchleje

nie wypuszczaj z rąk swoich

Bóg wypełnia człowieka

w tym momencie gdy Chrystus się rodzi

w tym Jezusie nad którym

Boża gwiazda stanęła

jeśli weźmiesz już pióro

najpierw określ naturę

co pomiędzy jest Niebem a ziemią

On w padolną część wstąpił

On w swym Duchu przybywa

z wielką mocą i siłą

co twe oko widziało 
jakie pękły w swych formach ogniwa

teraz jestem w tych stronach –

może poznam w mych czasach –

może spotkam w tych dziełach

prawe runo Sofona

Boga w złotych na tronie Parnasach

dziecię widzę jest Panem

siła Słowa skrzydlata straszliwa –

złotej lutni pieśń żywa

strun wesołych radośnie

chorał Boga wciąż rośnie –

pośród jakże tu różnych

innych świateł przybywa

Pierwsza Miłość Istnienia

w stajni czystszej od śniegu

w białej grocie rozsianej

po pagórkach w szeregu wśród nieba

Agamemnon

18.09.2010 10:03

Pozwól, o Panie, że jeszcze ośmielę się mówić do Ciebie, choć jestem pyłem i prochem.

Abraham

próbuję zrozumieć

dwa drzewa święte buk i dąb stary

z sobą w konarach pogańskich złączone

jak bogi się łączą dwu osobowe

łąki gościńce z nimi związane –

słowa rzucane są bogom na głowę.

próbuję zrozumieć kształt mego istnienia

i sens świata

patosu nowego

pomiędzy psalmami odwiecznych śpiewań.

Agamemnon

16.12.2010 19:57