Mgła

Oczarowany w zaczarowanej
we mgle lubomskiej jak welon mlecznej
a w krotochwilach zapominanej
jak trwa w półsennym a zawieszonym,

pośród przestrzeni bladym powietrzem,
pośród przestrzeni stojąca prawie
pośród ogrodów, ów zapomnianych
oraz uśpionych, oczarowanych,

bajecznych światów,

wymalowanych chyba na jawie
co tylko stoją a nic nie słyszą
jakby w zamglonym wiszącym stawie
i rozrzedzoną stojącą ciszą –

lecz jakże innej czaru krainy
niezapoznanej a takiej bliskiej

takiej rodzinnej



Agamemnon


Wszystko zamglone... a nad moim słuchem
Panował cudny, piękny język Słowa
I każdy wyraz wydawał się duchem
A pieśń jak duchów miłośnych rozmowa
Jak światło piękna wlatywała uchem.

Juliusz Słowacki

oto
jeden gest błękitu

Z bogów gaju
wraz z gwiazdami lanckorony
odlecimy gdzieś do krajów
w świat gałązki
co nas zrodzi
i radością się zapalim
niepoznaną

po błękicie niebios toni
oto
lecim wielkim lotem
a pelikan
czarnopióry
i królewskich sił objawień diadem złoty -
z nami -
dobrem w sobie doskonałym
wchodzi w biały sad jabłoni

tylko
jeden gest błękitu
jak kwiat cięty
jedna miłość
jedno życie
promień jeden
lśni odbity
obleczeni w ogień święty ból przełomów
i w zwycięstwo
jak w zwierciadle jednolitym




Agamemnon
06.11.2010 9:55

mgła jesienna

w pajęczą przędzę
uwieńczył się czas –

gdzieś w rozpostartej
naprzeciw głębi
tkwi w korowodach alej

biała stojąca mgła –

i widzę wszystko w łonie zadumy

w konturach płotów
drzew osowiałych stojących szeroko
prawem jesieni –

świat trwa
w pięknym wiązaniu


Agamemnon

Mgła jesienna
( wariant rymowany)

Tu w tajemniczą w pajęczą przędzę
czas się uwieńczył – i stoi dalej,
gdzieś w rozpostartej naprzeciw głębi
tkwi w korowodach splątanych alej.

Niebo stalowe bez słońca,chmurek
biała stojąca mgła księżycowa
kontury domów drzew i podwórek –

– ani jesienna mgła tu zdumiona
i pochylona nad kartofliskiem
nie baczy pełnym już zaoranym
szarym i zimnym z szarugi rżyskiem
liściastej pani.

Tu z pół istnienia ucieka promieni
i widzę wszystko w zadumy łonie,
wiązy się wiążą w jedność jesieni
na progu zimy w biel zatopione. –

– Pokryte całe widzę przestrzenie
białe mgły były – duch się unosił
w konturach płotów jak w zapomnieniu
drzew osowiałych w koło stojących
i śpiących wrzosów.

Anno jesieni mgłami okryta
nad zagonami wszystko się piętrzy,
tu świat zamglony formą zawitał –
trudnym wiązaniem tajemnym wnętrza.


Agamemnon

30.10.2010 15:21

Sądy babilońskich starców

Niech nasz wysiłek i moc się powieli,

Niech światło wzejdzie w nowe pokolenie,

O musi ethos! wolnomyślicieli

Abla pokonać – te podłe nasienie;

O bracia moi – dawnośmy już chcieli

Wprowadzić nowe postępu spojrzenie

Do Europy – babilońskie sądy!!

Tu! nasza wola i wolne poglądy.

Ja ci odpowiem: wolnomyślicielu...-

Po co wtargnąłeś w me treści duchowe,

Po coś tu przyszedł – miły przyjacielu

Byś się rozpłynął w mgłach purpurowych?!

Bo takich jak ty... – przechodziło wielu

I wielką mieli też wymowę

Lecz przeminęli... – a ich czyn niemały

Spisano w księgach... Babilonu chwały.

Agamemnon

13.07.2010 10:44

koegzystencja (1)

nie wkracza w obszar

cudzych prawd – świętych praw

rozumna ziemska

i wolna istota

Agamemnon

03.07.2010 11:33

Koegzystencja (2)



Pośród milczenia czy mowę się słyszy,

Czy Bóg sawannę od wieków wychowa?

Wśród leopardów , leonów i rysi –

Widzę krzyk niemy... – podniesiona głowa

I biedne oczy i posmak tygrysi;

Na taki widok dusiciel bez słowa

Oplata jagnię, aż serca się mrożą

Ze smakiem wielkim i krwiożerczą grozą.

Komu poznana bez dźwięków wymowa,

Kto serc bijących w stworzeniach nie słyszy,

Kto dziś na złotych sawannach od nowa

Światło dobędzie z zamyślonej ciszy.


Agamemnon

28.06.2010 9:18