Koegzystencja (3)

Nie wkracza człowiek ciemności framugą

W obszary cudze... – na straży stać będzie

Z ludzką rozumną i wolności strugą –

Naturą prawdy... w rozumnych prawd rzędzie.

I będę mówił, znużony tak długo...

Aż praw tych świętych... – jak w tęczę uprzędę.

Tej jednej prawdzie pokłonię się zatem

By stała złotą mądrością nad światem.

Agamemnon

03.07.2010 11:33

Szukajcie w duchach, w nich są tajemnicze
Dawne przymierza arki - puste skrzynie,
W których strach Boży na dnie - i oblicze...
Biada, w kim zaćmi się - albo zginie!

Juliusz Słowacki

Rzekłbyś nad tęczą, nad którą Dawidy
W psalmach duchowych odnajdują imię,
Czemu królestwa globowe olbrzymie
Nie wam Dawidom podały istotę
Korony swojej - królestwa złote.


Agamemnon
14.06.2010 22:33

O! wy sny dawne, w których się przyśniła
Ludowi - Bogu na przyszłość grożąca
Antychrystowa potęga i siła...
O! tajemnice, od tarczy miesiąca
Odbite - bogdaj na wieki świeciła
W prostocie wasza moc oświecająca...

Juliusz Słowacki

w ogrodzie



ten kwiat pamięta – o! żywe wskazanie 
całe to piękno od kwiatów tajemne 
o geście woni – prawdziwie anielski 
moc w tobie piękna! pod piękna władanie – 
oddają całe ogrody panieńskie 
jak w boskim gaju zostało już we mnie 

kwiaty jakoby – pastele w sukience 
nektary złote aromat jak miody 
napój dla oczu – z kwiaciastych koktajli 
i oczy wznoszą jak twarze dziewczęce 
blade jak perły w zapachach konwalii 
korony z płatków – z kroplami od wody 

kielichom kwiatów czas mój tu poświęcę 
ponad grzędami wiosennej batalii – 

Agamemnon

30.04.2010 21:45

-->

A sława z twardej uzyskana siły

Do mogił idzie – lecz nie za mogiły

I było w niebie wielkie uciszenie,

A jeden anioł krzyknął: „Kto zań stanie?”

Wtenczas duch jeden opuścił promienie

I spadł... i było wielkie gwiazd spadanie

I różne piękne malowane cienie

Mijały w słońcach – leciały w otchłanie,

Potem jako staw, gdy się ukołysze,

Świat ducha zaczął zwierciadło – i ciszę.

Juliusz Słowacki

Nową wan ziemię

Struny trącane ręką doskonałą

Z Orfea tonu

Wzmogły wioliny z naturalnym szłem

Oddźwięczające wisiały wspaniale

W przepaściach słońca

Nad kolumnami wśród świateł Syjonu

A bałem się końca nad okręgami

Szły i wyrwały gdzieś ducha spode mnie

Jak gdyby oczy dźwięk ten otworzył

Przejrzysty i otwarł się we mnie

Jak diamentowa gwiazda północy

Albo piękności

Z miłością w oczy

Przy strugach słońca

W oczy wieczności zagląda dźwiękiem

I w głębi duszy w Prometeuszach

W gajach zielonych - Bogiem wezbranych

W hosanna duszach

W progach jasności

W koronie ducha

Nową wam świętą zapowiadam ziemię.

Agamemnon

19.04.2010 23:24