konieczność (2)

już przybywają białe cętki smutku
czas jest funkcją urwaną
a gdybyś czas wszystek ogarnął
co by się stało innego

06.02.2011 04:27

tu mądrość i piękno przebywa w tym gaju

nazajutrz znowu poszedłem do gaju

Akademosa

przywitać jutrzenkę wspaniałą

oto pośród cyprysów

w tuniki ubrane w upiętych po grecku włosach

dostojne dziewczęta idą parami

tak piękne (doprawdy nie wiem

jak to opisać ).

kim są pytałem?

gdy patrzę na nie

wśród orchidei gałęzi oliwnych

w świergotach słowika

- niosły lękliwe liry z Mityleny.

pełne mądrości i pełne wdzięku

to uczennice w perlistych rosach zdążają

starym zwyczajem

by wiedzę zaczerpnąć pośród cyprysów i oleandrów

i pośród buków i pośród dębów

nad wodą potoku.

z pobliskiej alei nadszedł Sokrates

człowiek przyjaciel dostojnej Ateny

co o tym sądzisz Agamemnonie

zagadnął.

tu mądrość i piękno... panie –

odpowiedziałem

przebywa w tym gaju.

06.02.2011 02:33

mądrość w gaju Akademosa

mądrość

wśród fal zieleni roześmiana

roztropne drzewa chwieją liście

łagodne brzegi rozhukane

łomocą fale od południa.

z boskiego wzięta była źródła

myśl rozbudzona uroczyście

przywdziała sobie

białe togi -

wiedzie na Olimp święty ogień.

04.02.2011 00:01

spotkanie z Sokratesem

(fraszka z cyklu: w gaju Akademosa)

nazajutrz znowu znalazłem się w gaju –

pośród skał różnych ze śpiewem słowika.

w pienistych wodach Albuni kaskady –

płynęła młoda muzyka natury

aż muzy dotknięte tym pięknem jak z raju

by słuchać

przybiegły z odległej Pallady.

oto z kolei

co to jest piękno? – zadałem pytanie

(gdy napotkałem Sokrata w alei

a była to siwa już głowa

i sławna – zaprosił mnie do dialogu).

i odrzekł: piękno jest obrazem Boga.

do grona bogów zatem nie godzi się wchodzić temu

kto nie jest przyjacielem mądrości – odparłem.

Sokrates wysłuchał te słowa

jak gdyby znane mu były od dawna.

a ja wśród skał granitu pośród oleandrów

pośród błękitów

podziwiając piękno skierowałem kroki

na szczyty Olimpu.

03.02.2011 00:2

Nie ostatnie pożegnanie

Weźcie siostry pod ramiona

zaprowadźcie tam gdzie ciało

może skonać

przyjdź kapłanie podaj Boga

w małym ciele

no a potem co ma być już

niech się dzieje

duchy wiedzą nie ostatnie

jest to przecież pożegnanie

w śmieci bratniej

wszystkim tutaj daję słowo

że po czasie znów spotkamy

się na nowo

moja świeca choć ze łzami

już zagasła pod jesieni

sztandarami

już odchodzę w drogę mleczną

niepodobna bym tu został

całą wieczność

Agamemnon

29.01.2011 18:32

Zapytałem sędziwego Greka

(fraszka)

jak zawsze chciałem starym zwyczajem

poczuć znów w skroniach chłód ranny w gaju

zadać pytanie egzystencjalne –

podziwiać piękno wschodzącej jutrzni

w słonecznych plantach wśród oleandrów.

zobaczyć białą parę łabędzi

o złotych oczach i sercu gołębim

gdzie fale potoku rwą się i pędzą

pośród cyprysów i skalnych zrębów.

chcę się dowiedzieć rzeczy ostatniej

co warunkuje los ludzkiego bytu

gdy się zbliżyłem do Greka (krwi bratniej)

gdzie mądrość ducha u podstaw zaszczytu

niezmiennie stoi.

czym jest śmierć wieczna? zadałem pytanie

odbite echem mistrza Stagiryty

i doświadczeniem Parysa Troi.

TO BRAK

MOŻLIWOŚCI UCZESTNICZENIA W DOBRU.

stary Grek odrzekł na powitanie

z lekkim uśmiechem myślą przybity.

Agamemnon

27.01.2011 14:22

spotkanie z Simone Veil
(fraszka)

noc się kończyła - spieszyłem do gaju
Akademosa a za mną poranek podążał
wspaniały
chciałem go widzieć
nad pagórkami ponad palmami
a także przy szklistym i rwącym ruczaju
całego w rosach.

a oto pani już na spacerze - widzę
w lutniach słowika
odbitych echem
pełna uśmiechu
pełna mądrości o jakich mało
i rzekła do mnie:
czego tu szukasz młody człowieku? -piękna i prawdy oraz uśmiechu - odpowiedziałem
jak filozofom wielkim przystało.


Agamemnon
20.01.2011 23:00


powtórne spotkanie z Simone Veil

w zapachu nardu uśpionym wietrze

wybrałem się znowu do pięknego gaju

Akademosa by w szklistym ruczaju się przejrzeć

i pooddychać świeżym powietrzem

noc już odeszła – jutrznia perłowa

światełko małe spod ziemi szczytów

promienistego świata połowa –

wschodziła wolno wśród szklanych błękitów.

aż oto widzę idzie matrona

jest na spacerze ubrana

w grecką tunikę -

chcę aby w brzasku duch Salomona

napełnił gaj ten piękną muzyką.

witaj Simone! – powiedz mi pani –

jaka kondycja jest ludzkiego losu?

(od tego fatum – nikt się nie uchroni

ono podstępnie – jak wąż się zbliża)

odpowiem tobie Agamemnonie:

ktokolwiek bierze miecz zginie od miecza

ktokolwiek nie bierze miecza zginie od krzyża.

I tak jak stałem – nie oddychałem

bo duch pierś moją myślą zatykał!

*

a w gaju mądrości prometeańska

odwiecznie Pańska płynie muzyka.

Agamemnon

22.01.2011 3:45

t

trzecie spotkanie z Simone Veil

(fraszka)

poszedłem znowu starym zwyczajem

(jak wiecie już o tym)

jutrzenkę błękitną powitać nad gajem –

tymczasem zenitu dosięgał

w świergotach słowika

promień słońca wyspany tak jasny jak złoty

i brodził wśród szczytów

Olimpu.

witaj Simone tak wielka damo

wśród filozofów zagadnąłem

spacerującą panią tym razem w rzymskiej tunice.

witaj odrzekła.

czy ja ci mogę zadać pytanie Agamemnonie?

ależ pani...

ty który stałeś u wrót Troi szczytów

powiedz czym jest sprzeczność?

sprzeczność wchodzi w konsekwencje głębi

natury bytu (to krzyż) - odrzekłem.

*

i tak w zadumie powoli odszedłem –

na chwilę przecież stanąłem przed niebem

na chwilę również stanąłem przed piekłem.

Agamemnon

26.01.2011 00:12